احببته كنت سمعه الّذي يسمع به و بصره الّذي يبصر به و يده الّتى يبطش بها و رجله الّتى يمشي بها ؛ يعنى قرب بنوافل باعث مىشود نور الهى را در ظاهر و باطن عبد كه محفوظ مىدارد او را از خطا و زلل ؛ چنان‌كه حضرت رسول ، عصمت از خطا و زلل را معجزه بر نبوّت خود فرمودند و به « قريش » فرمود : چهل سال است در ميان شما زندگانى مىكنم ، خلاف مروّتى از من به ظهور آمده كه ديده باشيد چه رسد به خلاف شريعتى كه از من ظاهر شده باشد ؟ عرض كردند : نديديم از تو خلافى ، فرمود : آنكه مرا حافظ و عاصم « 8 » بوده است از خطا و زلل ، او خالق من و شماست ، و برگزيده است مرا به عصمت بر شما ، و اگر به تقاضاى طبيعت انسانى بوده است چرا در شما عصمت يافت نشده ؟ و نعوذ باللّه از آنكه واگذارد حقّ تعالى انسان را به خود و در يك آن سلامتى و عصمت ظاهر و باطن از او فرار خواهد نمود . و باعث بر تحمّل اهل ايمان و عرفان ايذا و مخاطبات جهّال را آنست كه آنچه تكلّم مىكند جاهل غافل به آن يا تصوّر و اعتقاد مىكند نيست مگر امور خياليّهء وهميّهء بىحاصل كه حقيقتى در واقع و نفس الامر ندارد و قابل التفات نيست لهذا مؤمن عارف كامل ، مقابله مىكند او را بسلام كه : وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً ؛ يعنى سلامتى بقول كه استمالت و معذرت باشد ، يا سلامتى به حال كه سكوت از جواب باشد . و چون خروج از صلاة و اتمام آن بسلام است - كه : « تحريمها التّكبير و تحليلها التّسليم » « 9 » - مىبايد عبد در حين خروج از نماز به سلام ترسان باشد ؛ زيرا كه شايد صلاة او مقبول نشده باشد ؛ چنان‌كه جمعى از بزرگى پرسيدند كه چگونه

--> ( 8 ) - نگهدارنده ( 9 ) - به اللّه اكبر گفتن احرام نماز بسته مىشود ( و حالت نماز در نمازگزار تحقّق مىيابد ) و بسلام دادن فراغت حاصل مىگردد .